Facebook posts uit Björköby

Tijdens het verblijf kregen we regelmatig een update van Marjolein en Bouke om hun ervaring met ons en met jullie te delen:

Na een kleine werkweek in Zweden is het meest opvallende verschil met thuis duidelijk: de stilte. Die is hier zo nadrukkelijk aanwezig dat ik er vaak naar zit te luisteren. Dan hoor ik alles wat niet bestaat, en dat is veel meer dan het weinige dat er wel is.

Als je op zulke momenten kucht of met je pen krast, hoor je hoe klein je maar bent.

– Bouke Billiet


"Ssst… hier rijpt een boek."

1. Schrijven in Zweden lijkt een beetje op schrijven in de rest van de wereld. Er komen Colruyt-schriftjes aan te pas, en uitzichtloosheid en chocolade.

Marjolein heeft meer nodig. Penselen – veel penselen. Potloden – veel potloden. Schetsboek. Camera. Software. Verf. Inkt. Vetkrijt. Papier, in die kleur en in dat formaat. Knip- en plakmateriaal. Sinds de combinatie kleuterschool/linkshandig/op-het-lijntje-knippen blijf ik van dat soort zaken ver weg.

2. Mijn gastheer leent me een fiets. Ik maak de voorband stuk, waarna hij me zijn eigen fiets geeft. ’s Morgens vroeg rijd ik het dorpje uit. Een vosje hupst me vrolijk tegemoet, het wit in zijn pluimstaart zwaait van vrede. Ik weet zeker dat er elke ochtend ook ergens een grote, sombere eland staat te kijken, maar die laat zich voorlopig niet zien. (Morgenochtend neem ik chocolade mee.)

3. En dan de stilte. Dat is een raar ding. Ik herinner me een schrijfverblijf in de abdij van Mont des Cats. Ook daar hoorde je de wereld niet. En toch: vroeg in de avond, als de monniken gingen slapen, leek er nog een extra rust in te treden. (Maar misschien verbeeldde ik het me. Kan best: Amerikaanse wetenschappers bouwden een extreem stille kamer. Vrijwilligers die erin kruipen, houden het geen uur vol en krijgen hallucinaties.)

– Bouke Billiet

Ochtend in Zweden;
1. De zon fotograferen voor ze verdwijnt.
2. Pruimen plukken voor het ontbijt.
3. Zeven nieuwe paddenstoelen ontdekken.

– Marjolein Pottie